Je mooie bruine ogen
Verloren helaas hun glans
Ze werden langzaam dof
Je had geen schijn van kans
Je poten lieten je soms in de steek
En 't brak mijn hart
Als ik zag hoe je dan keek
Het afscheid was niet ter vermijden
Ik wilde je niet laten lijden
Nog snel een knuffel
En een laatste streel
Dag lieve Jazz wat hebben we van jou genoten, 13 jaar. Rust zacht. Wat is t stil hier in huis. Missen je.
Wat een service bij t crematorium. Zo lief en attent.
Marga Ootes- Blekemolen
schreef op 22 mei 2019
om
08:51
Even geduld...