Onze Mr. Mister ging uit wandelen en kwam niet meer thuis. Wij mochten hem uit het water halen en naar huis brengen. De schok was groot, het verdriet onbeschrijfbaar intens. 'Hoe neem je afscheid?' Geen idee. Gebeld en gevraagd of we mochten komen om Mr. Mister zelf weg te brengen. Geen enkel probleem. Het ontvangst was warm en super betrokken op een nuchtere en positieve wijze. Na enig gefrummel en gefrommel lag onze Mister er heel mooi bij, het liefst laat je dat aan iedereen zien hé, maar ja een foto van een overleden kat...ach, onze samenleving zit daar nog niet op te wachten. Maar neem van ons aan dat Mister er mooi bij lag, tuurlijk zagen we ook wel de levenloosheid in zijn lichaam, de ziel was er al uit. Rustig koffie gedronken, gekletst en oké, het moment van 'de oven inleggen' en de metalen deur zien en horen dichtgaan deed ff heel zeer. We willen jullie vanuit onze hart bedanken dat we konden zijn wie we zijn en dat we helemaal niets hoefde uit te leggen over wie Mister was en voor ons betekende. Over een tijd krijgt dit korte bericht in het gastenboek een vervolg in mijn boek 'Ikke Eerst'. Jullie zijn super lieve, nuchtere, betrokken mensen. Dikke knuffel van Maria en Tessa